• De Gems

Faalangst: over klamme handjes en bibber benen


Faalangst, de angst om te falen, om het niet goed te doen, te mislukken, niet aan verwachtingen te voldoen van jezelf of van anderen…. Wat zit er toch veel lading in deze termen. Deze lading, de voelbare spanning, de gedachten, het gedrag dat daarop volgt, ik vind het fascinerend. Waarom ik dit interessant vind? Lees maar mee, dan vertel ik daar meer over.


Mijn ervaring

Ik vermoed dat iedereen zich in zijn leven wel een situatie herinnert waar je iets moest presteren en de druk om het goed te doen voelbaar was in je lijf, in je gedachten, in je hele zijn op dat moment. Nu ik dit schrijf kan ik me de turnwedstrijden en het voorspelen op de viool nog levendig voorstellen. En eerlijk gezegd nog veel meer situaties. Duik ik dieper in het moment dat ik als kind voor publiek een liedje op mijn viool moest spelen dan voel ik de klamme handjes, de vlinders in mijn buik die monsterlijke proporties aannemen, mijn gedachten (als ik maar niet ga bibberen met de strijkstok), de trillende benen en het gevoel dat ik geen vaste grond onder de voeten heb. En als ik aan de beurt ben verdwijn ik het liefst in een gat in de grond. Met mijn viool onder de arm geklemd stap ik naar voren. Vooral niemand aankijken, ik veeg nog een keer mijn klamme handjes af en met bibberende strijkstok begin ik het liedje. Dan is het klaar. Mijn handen trillen alle kanten op en ik heb geen idee meer hoe het gegaan is. Weg, foetsie, niet geregistreerd, hoewel ik dan blijkbaar toch braaf het riedeltje heb gespeeld. Fascinerend toch, hoe dat werkt in ons brein en lijf?


Tot anderhalf jaar geleden werkte ik als docent in het hoger beroepsonderwijs. Wat mij raakte was de stress die studenten hadden. Stress om het niet goed te doen. De enorme druk die ze zichzelf soms oplegden, de lat die zo hoog lag. De rupsjes nooit genoeg die maar door bleven studeren om te voorkomen dat ze iets niet goed zouden doen. En ook de studenten die ogenschijnlijk nonchalant en onverschillig dingen lieten liggen. Er niet aan beginnen, omdat het ze toch niet zou lukken. Soms verloren studenten het plezier in het leren en de motivatie voor de opleiding. Pijnlijk vond ik dat. Ik zie de angst in hun ogen zo weer voor me, als ik mondelinge assessments afnam. De afgeknepen, piepende stem, de trillende handen, de tranen. En gelukkig ook de andere kant. Het groeiende vertrouwen als het wel lukte en ze fouten maakten en opnieuw probeerden. De groei die studenten doormaakten, de angst die minder werd door het vaker te doen, door gedachten die ze onder controle kregen.


Op weg naar meer vertrouwen en plezier

Ik had toen nog niet de vaardigheden om iemand blijvend te helpen bij de angst om te falen. Ik deed wat ik kon en soms was dat genoeg. Maar de wens was er om meer te kunnen doen voor diegene voor wie een luisterend oor en de situatie relativeren niet genoeg was. Nu heb ik die skills en daar ben ik heel blij mee. Ik zou het fantastisch vinden als kinderen en jongeren al in een vroeger stadium de weg naar begeleiding weten te vinden. Zodat de angst om te falen geen terugkerend struikelblok hoeft te zijn. Dat is wat ik wil en waar ik me voor inzet: kinderen en jongeren begeleiden bij hun faalangst. Op weg naar meer vertrouwen en plezier!


Lees je de volgende keer weer mee? Dan schrijf ik over het herkennen van faalangst.

0 keer bekeken

Marleen van der Meer-Pierik - De Gems Coaching

Tel: 06-41819247 - Mail: info@degemscoaching.nl

Praktijk: Heerenstraat 32 - 6701 DL Wageningen

2020 - door Davey Moons, Start je Praktijk​

De Gems logo onder.png